PER ASPERA AD ASTRA

Dzieje naszej szkoły

Podziwiając efektowną działalność wielkich i sławnych placówek artystycznych często nie dostrzegamy we właściwych proporcjach aktywności mniejszych ośrodków muzycznych i jakie aktywność ta mieć może dla danego regionu znaczenie.

W 1945 roku, przy ogromnych trudnościach finansowych i organizacyjnych tworzyła się od podstaw Szkoła Muzyczna przy ul. St. Moniuszki 41 w Wałbrzychu. Organizatorem i pierwszym dyrektorem Szkoły była prof. Amelia Peszko. Jej zapał, energia i poświęcenie pozwoliły w bardzo krótkim czasie skupić wokół siebie setkę uczniów w różnych kategoriach wiekowych często prawie dorosłych, którym wojna zakłóciła dzieciństwo i naukę.

7 października 1945 roku w Niższej i Średniej Szkole Miejskiego Konserwatorium Muzycznego odbyła się pierwsza inauguracja roku szkolnego w klasach: fortepianu i śpiewu. Mimo początkowo dużej rotacji zarówno pedagogów jak i uczniów sytuacja zaczyna się stabilizować - Szkoła funkcjonuje nieprzerwanie i sprawnie. Już 1 lutego 1946 roku odbywa się koncert nauczycieli a 26 lutego tego roku - pierwszy popis uczniów. Szkoła zdobywa zaufanie publiczności i władz miejskich Wałbrzycha.

6 czerwca 1947 roku prezydent miasta Eugeniusz Szewczyk Miejskiemu Konserwatorium nadaje nazwę: Miejska Niższa i Średnia Szkoła muzyczna imienia Stanisława Moniuszki. Placówka nie stanowi już tylko ośrodka kształcącego - staje się zalążkiem życia kulturalnego miasta i okolic. Dysponując dwoma chórami, orkiestrą i zespołami kameralnymi wraz z ekipami pedagogów i uczniów prowadzi szeroką działalność umuzykalniającą. Nierzadko audycje szkolne i koncerty nagrywa Radio Wrocławskie, pojawiają się recenzje w prasie. W styczniu 1950 roku - dotychczas Szkoła Miejska - zostaje upaństwowiona i przyjmuje nazwę: Państwowa Szkoła Muzyczna i Państwowa Średnia Szkoła Muzyczna.

Z inicjatywy Szkoły założona zostaje filia Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego, przy którym od roku 1954 działają Ogniska Muzyczne w Wałbrzychu, Szczawnie Zdroju, Jedlinie Zdroju, Boguszowie, Mieroszowie, Kamiennej Górze i Lubawce. W roku 1960 powołana zostaje do życia Społeczna Orkiestra Symfoniczna, której członkami są w większości pedagodzy Szkoły i starsi uczniowie. Aula szkoły jest wciąż jedyną salą koncertową w mieście. Coraz częściej trafiają na jej estradę znakomici wykonawcy jak: Stanisław Szpinalski, Maria i Kazimierz Wiłkomirscy, Wanda Wiłkomirska, Regina Smendzianka, Halina Czerny-Stefańska, Lidia Grychtołówna, Władysław Kędra, Edwin Kowalik, Kazimierz Morski, Edward Statkiewicz, Witold Herman, Henryk Palulis, Bernard Ładysz, Irena Torbus, Piotr Paleczny i inni.

W roku 1966 szkoła przyjmuje nazwę: Państwowa Szkoła Muzyczna I i II stopnia im. Stanisława Moniuszki. Uroczyste odsłonięcie pomnika patrona Szkoły miało miejsce 11 września 1975 roku w ramach kolejnego jubileuszu. Swoje jubileusze Szkoła obchodziła szczególnie uroczyście co 5 lat już od roku 1955 do roku 1980 - jej 35-lecia. Był to smutny jubileusz, bowiem obchodzony w bardzo trudnych warunkach w Szkole przy ulicy Piętnastolecia. Rok wcześniej, decyzją egzekutywy KWPZPR pozbawiono nas budynku przy ul. St. Moniuszki 41. Straciliśmy obiekt z piękną salą koncertową - miejsce, które już miało swoją bogatą tradycję muzyczną. Nie przystosowana do specyfiki zajęć muzycznych Szkoła na Piaskowej Górze pod nazwą Zespół Szkół Muzycznych /w skład którego w 1978 r. weszła również Podstawowa Ogólnokształcąca Szkoła muzyczna/ a następnie okres stanu wojennego nie wpływają w sposób istotny na kontynuację solidnego kształcenia młodzieży. Mimo tak trudnych warunków i licznych zmagań Szkoła działa nieprzerwanie. W roku 1984 powstaje filia Średniej Szkoły Muzycznej w Świdnicy. W tym też roku szkoła wraca do swej dawnej siedziby przy ul. St. Moniuszki 41. W 1987 roku zostaje utworzone Liceum Muzyczne.

W odremontowanej do końca i wyposażonej w nową estradę - auli w bieżącym roku szkolnym 1995/96 obchodzimy szczególną uroczystość - Jubileusz 50-lecia Szkoły. Ze wzruszeniem wspominamy Wszystkich tych, którzy edukację muzyczną odbyli w naszej szkole i są nauczycielami, profesorami, filharmonikami, solistami oper, operetek w Polsce i za granicą godnie reprezentując te wartości, które wynieśli z naszej szkoły. Szczególnie cieszy nas fakt, że wielu z naszych absolwentów po zdobyciu wyższego wykształcenia powraca do nas, aby teraz już jako pedagodzy przekazywać swoją wiedzę następnym pokoleniom.

Nawiązując do łacińskiego motta, które otworzyło niniejsze rozważania wypada życzyć sobie, aby w następnym 50-leciu mniej było cierni, przez które Szkoła musiała przejść a został już tylko blask gwiazd.